Op mijn eerste verjaardag die ik samen met Rutger vierde, kreeg ik van hem een kalf cadeau. Hoewel ik iedere koe bijzonder vond, was er destijds eentje die me net iets meer aansprak. Cato(otje), nr.8. Toen zij een mooi vaarskalfje op de wereld zette, was ik natuurlijk superblij. En toen ik haar ‘kreeg’ voor mijn verjaardag, was ik helemaal apetrots. Ik wilde haar een eigen naam geven, in plaats van Cato nr. 9. Die naam werd Pinkelotje. Mijn eerste, eigen koe. Wat een lol hebben we met haar beleefd! Zo stond ze model voor onze trouwkaart en ging ik regelmatig met haar aan de wandel over het erf.

Toen we ruim een jaar later samen de boerderij gingen runnen, besloten we het namen geven aan kalfjes standaard te maken. En zo breidde destijds onze veestapel uit met een Sneeuwwitje, Maxima, Beatrix, Meertje, Repelsteeltje en vele anderen.  En nog steeds geven we elk kalf dat op ons bedrijf blijft, een naam. En we kennen ieder dier bij naam. Soms lastig, als ik de bedrijfsbegeleiding doe met de veearts en ons managementsysteem de lijsten alleen op volgorde van nummer uitdraait. Maar vooral is het mooi om de dieren bij naam te noemen. Van jongsafaan kennen we de koeien; we waren erbij toen hun moeder drachtig gescand werd, we zorgden voor moederkoe in de hele periode van haar dracht en haar droogstand (zwangerschapsverlof), en hoewel we meestal niet bij de geboorte aanwezig zijn, zijn we na de geboorte ook intensief met moeder en kind bezig. Dan krijg je snel genoeg een band met je dier. En iedere geboorte weer verwonder ik me over de manier waarop een kalfje ter wereld komt, hoe moederkoe precies weet hoe ze haar kalf moet drooglikken. Het is ontroerend om te zien hoe de koe haar kalfje helpt om te gaan staan en het de weg naar het uier wijst. 

Gods schepping is zo ontzettend mooi. Wat voor velen een standaard gegeven is – we hebben immers zo ontzettend veel koeien in Nederland, dus je ziet er weinig bijzonders in – is voor mij elke dag een feestje om mee te werken. Iedere koe heeft een naam, een karakter, sterke en minder sterke eigenschappen. Stuk voor stuk bonte parels waar we trots op zijn!

Ganzenoverlast… ook voor ons een serieus probleem! Ons land ligt in een rustgebied, wat eigenlijk betekent dat we moeten aanzien hoe deze beesten kostbare gras en klaver opvreten. De schade hierdoor voor ons bedrijf is fors, en je moet flink je best doen om die goed vergoed te krijgen. Voor het gemak wil men de vergoeding gaan verlagen in de toekomst. Zucht, dat kan er ook nog wel bij. En dan zegt de bank doodleuk: ‘Tja, daar moet je je maar mee zien te redden’, als je in gesprek bent over duurzame veehouderij en kringlooplandbouw. We zetten alle zeilen bij, zoeken naar manieren om dit rustgebied een plek in onze bedrijfsvoering te geven. Maar ik vraag me wel eens af waarom natuurpartijen, overheid en andere beleidsmakers zich hier niet mee wensen te bemoeien. Alleen al in onze provincie leven zo’n 40.000 ganzen. Wij rekenen dan nog met 10 ganzen voor 1 koe qua vraat en mestproductie. Ganzen die stikstof uitstoten en gewassen wegvreten die stikstof binden. Wist je trouwens dat de uitstoot van deze beesten door het RIVM en het CBSgewoon opgeteld worden bij de totale uitstoot van de landbouw? Tja, zo vergroot je met gemak de stikstofuitstoot van de landbouw. Maar of dat zo eerlijk is? Ons antwoord op die vraag kun je vast wel raden!